In het duister

Hoe verder ik van huis ben hoe vaker ik aan je denk. Vreemd is het, want eigenlijk ben je nooit verder van mij vandaan dan daar waar ik thuis ben. In den vreemde kijk ik naar je foto’s, ze zeggen me niks.

Geen geur, niks van hoe je lacht, geen hand die de mijne aanraakt in een café met bier en wijn. Zorgvuldig mijd ik de plekken waar ik je tegen zou kunnen komen. Probeer de gedachte aan wat er ooit geweest zou kunnen zijn te sublimeren.

Nog vaker denk ik aan je mevrouw en hoop met heel mijn hart dat zij nu in elk geval gelukkig is. Want niemand noemde mij nog meisje.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: