Make welcome

Bibberend van vermoeidheid en de kou, mijn adem maakt wolkjes, sta ik op de brede stoep van de luchthaven in Austin. Ik sta net een berichtje te tikken over onze aankomst als ik de witte auto die ik alleen van foto’s ken aan zie komen.

Mijn hart maakt een sprongetje van blijdschap en zenuwachtigheid. Opgewonden springt de kleine vrouw met wuivende lokken uit de auto.

Dat we geen idee hebben van hoe we ons dagelijks leven inrichten of wie we pretenderen te zijn verdwijnt als we elkaar omhelzen. Haar neus ergens ter hoogte van mijn borsten blijft het gevoel van diepe verwantschap en verbinding.

Ze legt het kussen op de bestuurdersstoel recht voor ze in de auto springt, anders kan ze niet boven het stuur uit kijken, en we stortend ons, kwetterend als een stel spreeuwen in het avondverkeer van Austin.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: