Poef

Nee, nee, niet doen! Alles in mij wil heel hard roepen dat ze de revolver niet moet rond zwaaien maar met de loop naar beneden moet houden of op een doel moet richten. Voor ik naar adem kan happen heb ik een ak 47 in mijn hand.

Ik voel het gewicht, hoe soepel zet ik hem tegen mijn schouder, mijn wang langs het zachte geoliede hout richt ik op een schroef in de garagedeur. Vaste hand, ik bibber niet, zeg ik zachtjes poef.

De loop keurig naar de grond gericht naast mijn in donkerrood gehulde pantybeen spreken we over terugslag, het schieten met hagel of kogels. De hele tijd hoor ik een mantra: Nooit op mensen richten, hou de loop naar de grond, niet aankomen!

Het pistool zit veilig in de holsters, geen kogels, alleen voor de foto. Opgelucht haal ik adem, geen gezwier en gezwaai meer. Een instinct uit de kinderjaren onderdrukken is hard werk.


One response to “Poef

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: