Drie uur achttien

Drie uur achttien zegt de wekker. De gedachten in mijn hoofd lijken veel te groot om ooit te passen. Zoals mijn mond het ijzer op mijn tanden probeert te omvatten. Ik proef de bloedsmaak op mijn lippen.

Op blote koude voeten sluip ik de trap af, de straat glimt donker, een vogel fluit al.
De waterketel zingt zijn lied. Met de dampende beker thee in mijn handen klim ik weer naar boven. Hoop ik op verlichting, de terugkeer van mijn beoordelingsvermogen.

Met de deken om het lijf geslagen, de benen hoog opgetrokken wacht ik. Vier uur achtenveertig, probeer ik lief te zijn voor mijzelf en schakel de elektrieken deken op drie.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: