Maandelijks archief: februari 2014

See the light

Jezus loves you, yes he does, ik neurie hardop terwijl ik het stuur van de Tomato stevig omklem. We rijden door het hart van Cajun country. Op desolate plekken grimlachen de spreuken ons toe, Jezus die de wereld zal komen redden, dat we er maar klaar voor zijn. Hoe de hemel voor onz open zal gaan als ons hartje maar rein is.

Je zou hier kunnen verdwijnen en nooit meer terug gevonden worden bedenken we terwijl we door de moerassen cruisen over lokale wegen. Wrakkige houten huizen, afgebladderde verf, autowrakken, de wind die blaast, de zon brandt door het autoraampje. Rechts passeren we een brede rivier, de Mississippi. Hoe Mythisch is dit grijnzen we.

Een meters hoog kruis, verlicht in wit en paars straalt ons toe naast de highway. Jesus love, yes hè does.


Wildlife

Een coyote, possum, wasbeer, dikke vette rooie eekhoorn, ik kan ze zondermeer afstrepen van mijn lijst ‘gespotte dieren’.
Opgetogen roep ik elke keer de naam van het dier als ik het zie.

Enorme roofvogels, een soort gieren zonder kale nek, opgewonden spring ik op en neer wanneer ik er met mijn auto overheen en lags zoef. Ze zijn al een behoorlijke tijd dood en sommige zelfs al tamelijk plat. Trots ben ik datik ze desondanks toch herken.

Langs de weg staan bordjes: Neem geen lifters mee. U bent in de buurt van een gevangenis. Heimelijk hoop ik op een gedetineerde in een vaal bruin pak, kaal hoofd, kettingen rond zijn voeten, die wanhopig zijn duim op steekt.

Als het duister valt draaien we de deur van onze motelkamer met groezelige vloerbedekking op slot.


Trailertrash

De man met de enorme snottebel is met zijn fooi verdwenen, hoestdrank kopen. De deur van de trailer slaat met een harde klap achter hem dicht. We blijven een beetje verdwaast achter in ons huis op wielen.

Ijzige kou, amper lichtpunten die werken, vochtvlekken op de vloer en alleen koud water. Gelukkig hebben we onze dekentjes bij knikken we naar elkaar. Het voorstel van de snottebel om een van ons op de bank van 1.50 meter te laten slapen en de ander in het mottige tweepersoonsbed negeren we.

Met al onze kleren aan zitten we naast elkaar in bed, sjaals dubbel rond ons nek geslagen krijgen we de slappe lach.
Ik voel de warmte van je af stralen zegt mijn vriendin. Ze slaat met haar hand op de paardendekens die we kregen om ons lekker warme te houden, Die helpen ook wel hoor!

De Heater snort, we hebben een stellage van mijn koffer gemaakt waar we het ding op hebben gezeten. Zo blaast hij over de rand van ons bed. Innig tevreden liggen we verstrengeld onder de berg dekens, best lekker,snuffen we.

Niet los slapen vannacht, dan neemt de kou ons te pakken.. Kwart voor zeven worden we wakker, ijskoude neuzen, constateren we dat we geen enkel lichaamsdeel aan bevriezing hebben verloren.


Hot

Hij is reuze charmant en komt ergens diep vanuit het moeras stel ik me zo voor. In elk geval spreekt ie Frans met een onbegrijpelijk accent. Een waanzinnig goeie danser zie ik als hij zich ritmisch kronkelt om de dame waar hij de stappen mee zet.

Een zinnelijk soort salsa met buigen en draaien en een zetje tegen de heup om de dame rond te laten zwieren. Vurig hoop ik dat hij mij niet zal vragen, hij en zijn partner zijn de enige dansers in de club in Austin. Ik hoef niet zo nodig mijn punt te maken.

Weigeren zou onbeleefd zijn dus sta ik voorzichtig op als hij zijn hand uitstrekt naar de mijne. Iets slepends speelt de band, ik geef me over aan het ritme. Als het nummer afgelopen is wordt ik opgetild en rondgedraaid. Even waan ik mij zeven tot hij veel te dicht bij mijn oor dank je wel fluistert.


Road chick

De ruitenwissers zoeven in hypnotiserend  tempo,  langs de weg reclameborden om je scheiding te regelen of in welk ziekenhuis je het beste prostaatkanker kan bevechten. Als we zuidelijker komen en de grens met Louisiana passeren worden we aangespoord te gokken en daarna onze verslaving te bestrijden, voor elk wat wils in het zuiden van Amerika.

De tweedehands winkel staat vol met smotsige spullen, achter de toonbank staat een vettige jonge vrouw. Zwarte kleren die de rolletjes op haar lijf aandoenlijk accentueren. Een vel zo wit dat het doorschijnend lijkt.  How are you? Ze vraagt het zonder me aan te kijken. Ik kan antwoorden dat ik perfect in orde ben. Beleefd informeer ik naar haar welzijn. Fine, thank you. 

Als de hulpdiensten met gillende sirene aan komen scheuren omdat ze door een truck is overreden weet ik zeker dat ze op de vraag, hoe het gaat zal antwoorden: just give me a moment and I wil be perfectly fine.

Mijn relatie met Dennis Hopper daarentegen is helemaal niet fine. Hij snauwt me van uit de routeplanner voortdurend toe dat ik op de juiste weghelft moet blijven en dat ie vind dat ik er als bestuurder geen zak van kan. Zijn aanwijzingen zijn zo groezelig en wazig dat ik met vaste regelmaat op en af de highway schiet, daarbij verontschuldigend wapperend naar mijn mede weggebruikers. 

Donder, bliksem en slagregen escorteren me als ik met de sleutel van nummer 125 in de hand springend de plassen ontwijk op weg naartoe huisje van de nacht, een ijskoude kamer in een motel waar ik ook nog perongeluk de airco op vriezen zet.

Onze buren zitten met de deur open naar het natuurgeweld te kijken. De vrouw, minsten 140 kilo, met gekruiste benen op het bed, haar man op de stoel er naast. De hond drentelt zenuwachtig heen en weer.

Net als in de film denk ik opgetogen terwijl ik kletsnat en breed grijnzend heen en weer ren om de spullen uit de koffer te halen.


Speurneus

Met mijn neus tegen het vliegtuigraampje kijk ik uit naar ijsberen op het ijs diep beneden. Ik heb het idee opgevat dat we over Groenland vliegen en dat daar beren zullen zijn.

Een hand losjes op het stuur, raam naar beneden, tik ik met mijn hand op het dak de maat van de muziek. Ik speur naar cowboys, ik ben tenslotte in Texas.
Ik zie mannen met snorren, snelle jongens met te dure laarzen, pickup trucks met rokende dikke vrouwen maar nergens een pezige gebruinde eenzame ruiter.

Zoevend over de highway word ik ingehaald door een wit met beige chevy. Twee lasso’s bungelen aan de zijkant. Zonder na te denken geef ik extra gas en zoef aan de rechtse kant voorbij. Grote cowboyhoed, gegroefd hoofd, laat ie zijn auto een beetje terug zakken om geamuseerd mijn enthousiaste gebaren naar mijn passagier gade te slaan.

Na een aantal kilometers moet ik afslaan, hij tilt zijn hoed op als ik zwaai vanuit het open raam. Een echte cowboy zucht ik tevreden.

We vlogen over Alaska, niet over Groenland mompelt mijn vriendin naast me.


Make welcome

Bibberend van vermoeidheid en de kou, mijn adem maakt wolkjes, sta ik op de brede stoep van de luchthaven in Austin. Ik sta net een berichtje te tikken over onze aankomst als ik de witte auto die ik alleen van foto’s ken aan zie komen.

Mijn hart maakt een sprongetje van blijdschap en zenuwachtigheid. Opgewonden springt de kleine vrouw met wuivende lokken uit de auto.

Dat we geen idee hebben van hoe we ons dagelijks leven inrichten of wie we pretenderen te zijn verdwijnt als we elkaar omhelzen. Haar neus ergens ter hoogte van mijn borsten blijft het gevoel van diepe verwantschap en verbinding.

Ze legt het kussen op de bestuurdersstoel recht voor ze in de auto springt, anders kan ze niet boven het stuur uit kijken, en we stortend ons, kwetterend als een stel spreeuwen in het avondverkeer van Austin.


Dancing queen

Twee blonde staartjes aan weerszijde van haar hoofd, een strapless jurk, gemaakt voor meisjes van twaalf met roze en beige roesjes, die haar dijen net bedekt. Ze kent alle nummers uit haar hoofd want ik zie haar lippen synchroon bewegen met die van de zanger.

Ze zingen schone koortjes de mannen van de band. De muziek is niet heel opwindend maar degelijk en goed. Het zou ook zomaar door mijn jetlag kunnen komen dat ik het niet echt op waarde kan schatten.

Als ik niet af en toe knipper met mijn ogen zie ik alles in drievoud. Dwingend hou ik mijn hoofd recht om te voorkomen dat het knikkebollend op tafel rolt.

Ik vraag me af hoe het kan dat het strapless jurkje niet van haar borsten rolt tijdens het dansen. Als ze haar armen in de lucht steekt en een rondje draait denk ik vrolijk: Nu zal het gebeuren. Mis, alles blijft keurig op zijn plek.

Tijdens de pauze krijg ik de gelegenheid om het wonderkleed, dat geen millimeter van zijn plek komt, van dichtbij te bewonderen. Ze komt me een hand geven en stelt zich voor, Amanda, fluistert ze met zwoele stem. Terwijl ze mijn hand vasthoudt constateer ik dat leeftijd voor roze met beige froezeljurkjes al even achter haar ligt.

Hope to see you soon knispert ze voor ze zich omdraait.


Move

Het hele huis ligt vol met beesten en hardplastic poppetjes. Dan heb ik het nog niet over de automatische confetti geweren en de kalasnikofs met rubberen dopjespijltjes waar je elk moment door aangevallen kan worden.

Behoedzaam beweeg ik me door de ruimte, ik stap over het karton wat de incontinente, halfblinde, bejaarde honden niet meer over heen kunnen om me in de zetel te nestelen om ” Het Puttertje” verder te lezen. Net als ik opgelucht ademhaal vanwege, gelukt, begint een speelgoed hond krankzinnig te lachen en op zijn rug over de grond te rollen. Mijn hart slaat over van schrik.

Dan maar aan de keukentafel sluip ik terug. Op de tafel een hert met een gewei, met twee vingers pak ik het op om te verzetten. Uit zijn kont vallen bruine jellybeans. Als ik ze terug probeer te duwen schiet er eentje bijna in mijn oog.


Omroeper

Nog een tasje koffie, papieren zakboekjes kopen kan nog makkelijk. Voor mijn gevoel hebben we nog uren te gaan voordat het vliegtuig vertrekt. We staren uit het raam naar de landingsbaan en speculeren over de avonturen die we zullen beleven.

We kunnen ons nog best even verlustigen aan de taxfree drank vinden we zelf. Ondertussen wordt er van alles omgeroepen. We grappen over gemiste vliegtuigen en gesloten gates. Gelukkig wordt onze naam nog niet omgeroepen. Mijn vriendin moet er hard om lachen.

Mevrouw Dieleman en mevrouw van Gorp galmt door de gangen. Stomverbaasd kijken we elkaar aan. Dat zijn wij! Giechelend trekken we de sprint aan. Er mist nog een passagier hoor ik de crew tegen elkaar roepen als we de balie passeren.