En

DSC03264
Dan ben ik weer mijn eigen samenhangende zelf. Geen gierende manische buien waarin de wereld me een oord vol wild en wulps plezier lijkt, geen zielig grijnzen met een bek vol ijzer. De woeste voorstellen blijven deftig binnensmonds en worden alleen gedeeld met de mensen waarvoor me bedoeld zijn.

Mijn rokken hebben plots een keurige lengte, de beugelblokjes groeien ’s nachts niet meer. Mijn afspraken kan ik gewoon onthouden, het antwoord op de vragen is ok. Geen gefronste wenkbrauwen, gegiechel of dikke wallen onder mijn ogen. De diepe ellendige vermoeidheid die me op onverwachte momenten overvalt is verdwenen, de nacht is weer voor de slaap en niet om te dansen.

Wat rest is een vaag gevoel van spijt, om zo ongegeneerd jezelf binnenste buiten te vouwen heeft zeker iets aantrekkelijks.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: