Stopteken

Kwart over twaalf zeil ik gestaag richting Waterlandkerkje. Mijn lichten reflecteren in het natte asfalt. Inning tevreden dat ik zonder routeplanner de weg terug vind van Ardooie kom ik op bekend terrein.

De auto ver voor me trapt op de rem, rood-stoppen, op de automatische piloot laat ik De Snor snelheid minderen. Suffig probeer ik de situatie voor me te detecteren. Busjes, een auto, mensen die met lichtgevende fakkels staan te zwaaien.

Douane, politie, mijn raampje naar beneden als ze me voor zich laten stoppen. Alles ok? De vrouw in uniform buigt zich een beetje naar me toe. Ik zou een heel verhaal kunnen vertellen, een fijn concert, mensen die ik graag zie, uitgestelde verlangens en alle dingen die mislukken als ik ze probeer, in plaats daarvan knik ik braaf.

De douanemevrouw schijnt met haar verblinde lamp in het binnenste van de auto. Wat zit er in je kofferbak? Zonder nadenken dreun ik op, een bloempot, een vuilniszak met kussen, koelvloeistof, wandelschoen, een koffer met kleding en een 6 voet lange zweep.

Met open mond kijkt ze me aan als ik content over zo veel adequaatheid achteroverleun. Dan verschijnt de opluchting op haar gezicht: Ahja voor paardrijden Hikkend van de pret geef ik gas als ze met haar hand wuift dat ik door mag rijden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: