Last man standing

Met mijn ogen dicht stort ik me in elk avontuur zo zeker van opvangen bij vallen en struikelen. Met vier zijn we een onaantastbaar bastion in de prachtige vreeswekkende wereld.

Altijd is daar de zekerheid dat na een telefoontje als bij toverslag mijn dierbare vriendinnen verschijnen.

Ze zullen komen met een plasticbakje eten, me toedekken met een warm zelf gevilt dekentje. Er is altijd wel een gammele auto die iedereen tot bij mij brengt.
We slaan het stof van ons af, likken onze wonden en doen dapper voort.

Uiteindelijk moeten we ons verlies accepteren, maanden lang lig ik verstild en ijskoud in bed. Het afscheid slaat een peilloze donkere diepte. In de nacht wordt er zachtjes over mijn blote rug geaaid tot mijn binnenste gesmolten is, pas dan kan de slaap op kousenvoeten komen. In het ochtendlicht, als het besef van verlies genadeloos toeslaat begint het verkillen opnieuw ergens bij mijn voeten.

Ik wikkel me in lagen van zacht en warm licht, probeer alvast een nieuw gat op te stoppen met kersenpittenkussens en lapjes van beton. In meetbare tijd zullen we nog met twee zijn


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: