Serie

Gesprekken over lenzen en instellingen, fototoestellen die vergeleken worden. Meestal begrijp ik er geen snars van. Toch mag ik meedoen met de themagroep voor mensen die al kunnen fotograferen. Ik doe maar wat meestal en gebruik mijn Canon als een soort analoog toestel. Géén eindeloze opname van hetzelfde object die ik dan analyseer tot de perfecte scherpte en de ideale balans gevonden is. Bij mij moet het in een keer goed zijn en achteraf geen bewerking nodig hebben om aan kracht te winnen.

Gespannen zoek ik een serie foto’s uit om te presenteren. Zoals altijd schakel ik mijn ratio uit en kies ik op gevoel. daarvoor moet ik wel mijn onzekerheid verdringen. In het gezelschap van de in mijn ogen technisch veel kundigere fotografen voel ik me vaak onervaren en niet in staat mee te liften op de flow van hun gesprekken.

Geen idee wat een citroen, een dood onvoldragen hondje, het kwetsbare portret van een jongen van net zeventien en de begeerlijke billen van een meisje in Brugge met elkaar te maken hebben, toch kies ik ze zonder aarzelen. Ze vormen samen met een zwerfhond, een lachend paard, een kale etalagepop en de afgezakte broek van een oude Franse man mijn serie.

Nu hangen ze aan een touwtje in het lokaal ter beoordeling. Er wordt tevreden gehumd, ik mag uitleg geven. De conclusie is dat ik documentaire fotografie bedrijf. Dat klinkt wel een stuk beter als “ik doe maar wat”


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: