Lente

Op de drempel van het café, ik in, hij uit, ontmoeten onze blikken. De man kijkt zo triest, ik wankel en mijn stap aarzelt. Zijn grijze korte haar krult, zijn mond vertrekt in een grimas die me vaag herinnert aan wat zijn glimlach zou kunnen zijn. We passeren.

Tussen de drukbezette tafeltjes op de stoep sta ik te kletsen als de man daar opnieuw is. Deze keer rollen de tranen over zijn wangen. Mag ik even met jullie praten? Pas genezen van een akelige ziekte zijn alle laagjes tussen hem en de wereld verdwenen. Ongefilterd komen de emoties bij hem binnen. Ik aai hem over zijn arm, zachtjes.

Ik zit al lang weer in gesprek, mijn benen bungelend want de kruk is hoog, hij komt gedag zeggen. Als ik rechtsta om hem te omhelzen buigt hij zich een beetje voorover. Zo omhul ik hem met alle warme energie die daar is. We zwaaien.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: