Spring

Onze stappen klikken synchroon op de stoep. Zij stem bromt als een zacht lied. Ik laat me wiegen op het ritme, af en toe raken zijn vingers de mijne. Gekoesterd, veilig en zelden zo kwetsbaar beweeg ik me voort door onbekende straten.

Tussen het parkje op de hoek, de geur van pas gemaaid gras, de blauwe regen en de schoenmakerswinkel verlies ik mijn eigen onverstoorbare zelf. Ik wuif haar na als ze achterblijft op de grijze tegels.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: