Zaterdag

IMG_0228
Het fluitekruid schuimt hoog en fragiel in de bermen. Fel groen, nat gewassen door verse regen, straalt zo helder dat het bijna pijn doet aan mijn ogen. De wind, fris, blaast mijn wangen gloeiend rood.

Ik denk aan de hond, die het hier fijn zou vinden, snuffelend naar suffe hazen in de berm. Haar zachte oren om te strelen.

Hoe in de tijd besloten ligt wie we wanneer ontmoeten, de kracht van een hand die warmte geeft op mijn witte vel. Een zachte natte stoute zoen die me onmiddellijk doet reageren.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: