Groots

De kleine jongen slaapt, zijn handen liggen open in zijn schoot. Hij is moe en zucht. Als de wandelwagen klaar staat gesp ik hem voorzichtig uit het autostoeltje. Laag voor laag bouw ik een zachte cocon die mijn armen doet wiegen. Pas dan neem ik hem op en laat zijn zachte haartjes onder mijn kin verdwijnen.

Zo leg ik hem neer en maak zorgvuldig de riempjes van de buggy vast. Als zijn vader teder het stuur overneemt weef ik draden van behoedzaamheid en klein geluk. Onze stappen vormen een geruststellende cadans om zijn dromen te begeleiden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: