Kou

De poes mag in de diepvries, ik lees het bericht twee keer. Naast me zit de oude kater, zijn vacht een beetje mottig, de ademhaling raspend. Net raapte ik nog ergens een verdwaalde drol van de vloer want de kattenbak net iets te ver.

De poes kijkt me aan als ik tegen hem praat: Dat ik naar het werk moet en dat mijn leven zo gelukkig en vol licht is, zijn ogen vol begrip lijkt hij wel te knikken. De deur naar de tuin zet ik open en met wankele passen wiebelt hij de drempel over.

Elke keer als ik thuis kom spits ik mijn oren om zijn reutelend gesteun te detecteren. De opluchting als ik al van verre het snurken hoor is groot. Ik vertel hem maar niet dat er in een lade in de vriezer leeg gemaakt is.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: