Dichter

Elke keer als de man hoest, de spieren in zijn tengere lijf in een kramp om meer lucht te krijgen, zie ik het smalle gezicht van Yvonne voor me. Hoe ze ligt in bed, haar ogen gesloten, de borstkast die vederlicht op en neer gaat bij elke ademtocht. Haar handen ontspannen op het kussen, de witte poes aan haar voeten.
De eindigheid van haar leven in brede penseelstreken als lijnen in haar gezicht.

Na het hoesten vouw ik mijn handen met gekruiste vingers om zijn heupen en krul mijzelf achter zijn rug tot een ongeruste komma. De ijskoude angst van verlies heeft zijn klauwen diep in mijn vlees geslagen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: