Euforist

Ik heb echt niks, al dat gedoe is helemaal niet nodig. Die onderzoeken en dat gedoe in mijn hoofd. Ze zegt het met grote stelligheid terwijl ze van haar broodje met rookvlees hapt. Gent ligt aan onze voeten, ik staar naar het fabuleuze uitzicht, met onder mijn billen de koude vensterbank.

Je viel vorige week nog in je eigen vijver draag ik aan. Jij hebt toch ook wel eens wat. Ik barst in een hiklach uit als ik haar serieuze gezicht zie.

Op haar hoofd zitten witte doppen, in een ander bed in de kamer ligt een vrouw met een scheef gezicht bij te komen van de narcose. De doppen op haar hoofd dienen om morgen de coördinaten van de tumor zo precies vast te stellen dat ze geen vitale onderdelen raken. Mijn maag krimpt samen van ongerustheid als ik denk aan alle risico’s.

Ik hou haar stevig vast en leg mijn hoofd op haar warme borst.

Nu zit ze rechtop in bed, nog rooie strepen van het ontsmettingsmiddel op haar wangen. Bovenop haar hoofd een witte plakker die het gaatje in haar schelde zedig bedekt. Operatie geslaagd, duif leeft!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s