Veilige haven

Het bed is een beetje wankel aan een kant, gelukkig staat daar een pianokoffer tegenaan zodat je niet makkelijk naar beneden rolt. De kier tussen het bed en de glazen tussendeur is gevuld met een boek, plastic poepzakjes voor de hond, een kinderbandrecorder met microfoon en een boel kleren. Veilig want zo kan je niet per ongeluk met je knie een glazen ruitje stuk tikken.

Ik lig met één hand onder mijn hoofd en kijk naar buiten. Het licht valt groenig en gefilterd binnen. De zon maakt vreemde patronen op het versleten vliegengaas. Voor het raam staan ruiten van velerlei formaat om in de winter de koude buiten te houden. Nu is het warm.

Ik luister naar de pianomuziek, het klatert en rolt. Ik hou het meest van het lied van de Walvis. De herhaling, het patroon, het ritme dat komt en gaat raakt iets, van ver verleden, ergens in mijn borstkas, die mee beweegt synchroon met de handen die de piano beroeren. Het is niet het zien maar het weten dat me verlokt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: