Passant

Nachten lang krijg ik visite van de hond. Ik zie alleen zijn enorme kop met vierkante kaken, zijn grijze snuit, witte bles op zijn borst en zijn voorpoten. Het beest kijkt me met zijn lichte vreemde ogen indringend aan. De kop een beetje schuin zit hij daar een aanschouwt me. Hij blaft of piept niet, de enige beweging komt van zijn snorharen die hij af en toe laat trillen.

Mijn dromen, vol van emotie en verhalen brengen hem niet van zijn stuk. Als ik denk dat hij me vergeten is, of ik hem, vang ik een glimp op van zijn schaduw. Daar ben je weer mompel ik zacht en nestel me in de kussens. Het komt niet in me op hem aan te raken. Soms roep ik in mijn dromen: Hoepel op!

Het brengt hem niet van zijn stuk, nooit zag ik zijn lange dunnen zwiepstaart in de verte verdwijnen. Hij is daar en ik ben hier.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: