Tochtje

De boot is groot, wit en blinkend. De man aan het stuurwiel oud en zenuwachtig. Ze slaan een arm van de Leie in waar de brug laag is. De boot kan er niet onderdoor. Er is veel vaart, de man draait aan zijn wiel, de vrouw drukt op een knop. Van alle kanten komen en bootjes aan. De rondvaartboten, onverstoorbaar in hun baan, de kano’s met kindjes, een pruttelende motorsloep zo zwaar geladen dat het water bijna over de boorden klotst.

Het draaien gaat niet vlot, de vrouw staat klaar met een houten stok om de boot af te duwen van een aangemeerd schip en de betonnen rand van de kade. Ik sta met mijn armen geleund over de gietijzeren leuning. De man vloekt, de lippen van de vrouw vormen een smalle streep. De opluchting op hun gezicht als ze weer de juiste kant opvaren, weg van de onneembare brug is bijna tastbaar.

Ik kijk naar het water beneden me, het klotst wild. Op een vlot staat een kleine zwarte pluizige meerkoet uitzinnig te piepen. Zijn ouders in opperste paniek zwemmen rondjes. Een paar meter verder in het water drijft het nest, ondersteboven.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: