Nood

Het ochtendlicht is nog maar net van zijn grijs ontdaan als ik ontwaak. Het zand vochtig aan mijn voeten voel ik een enorme plas op komen. De vissers op een meter of vijf afstand draaien zich met regelmaat om de wormen aan de haak te doen en de hengel uit te gooien.

Het gevoel van plassen laat zich maar moeilijk negeren. Ik verleg me in een ander houding, de druk blijft. Ik babbel over koetjes en kalfjes terwijl ik mijn hand op mijn blaas leg in de hoop op verlichting. Ik wil niet gaan zitten in het zicht van de hengelaars.

Als ik recht sta komt het besef van geen onderbroek dragen. Opgelucht stel ik me tussen de rotsen. Mikken blijkt niet mijn sterkste kant.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: