Stokstijf

De hitte van de gloeiende kooltjes van het vuur dringt door in de steen waar ik met mijn rug tegen leun. Ik lik de laatste restjes eend met tomaat en uien van mijn vingers en schuif de pot die in het vuur heeft gestaan met mijn voet opzij. Zuchtend van tevredenheid strek ik mijn benen.

De fles witte wijn staat onder handbereik, niet meer kraakfris maar goed voor een regelmatig slokje. Ik leg de deken over mijn benen en staar naar het donkere bos voor me. In het maanlicht zie ik de contouren van de bomen, er zijn sterren en er pinken rode lichtjes van de vliegtuigen die richting Zaventem vliegen.

Ik spits mijn oren bij het horen van geluid recht voor me, zeker een beest, het gekraak en geritsel wordt luider. Mijn spieren spanen als het dichterbij komt. Dan wordt het doodstil, het enige hoorbare is mijn ademhaling, oppervlakkig en gejaagd. Ik ga op mijn hurken zitten, klaar om weg te springen of te roepen. Ik weet heel zeker dat er op een paar meter afstand iets zit wat naar me loert.

Zo zit ik in opperste concentratie. Een eeuwigheid lijkt het tot het ritselen weer begint, weg van mij, het vuur en de deken. Zenuwachtig giechel ik mijzelf gerust. 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: