Wolf

Amper daglicht komt er binnen op mijn kantoor, het is lunchpauze en ik leg mijn voeten op het bureau en zip tevreden van mijn thee als de telefoon gaat. Twee dooie schapen in een weide vlak bij Axel. Als ik op schiet kan ik nog live mee in het nieuws tussen de middag.

De redactie zal zorgen dat er een dierenarts beschikbaar is om me te woord te staan. Ik graai mijn spullen bij elkaar, controleer of de batterij van mijn zendapparatuur werkt en schiet in mijn auto.

Van verre zie ik de groene jeep van de dierendokter al staan, een mooi richtpunt. Met piepende remmen kom ik tot stilstaand en nog voor ik de auto uit ben roep ik al in mijn telefoon naar de regisseur in Souburg dat ik het zal halen. Als de dierenarts het prikkeldraad voor me naar beneden moet houden vervloek ik voor de zoveelste keer mijn rok.

Ik druk op aan en hoor de aanwijzingen in mijn oor: twee minuut dertig, ik roep als je nog 1 minuut hebt. We naderen twee stille schapen, de buik opengevreten. De weeïge geur van de dood hangt in de lucht. Ik voel mijn maag samentrekken maar mijn stem hapert niet.

De arts is zeker, hier is een groot beest aan het slachten geweest. Op mijn suggestieve vragen over een wolf geeft hij gretig antwoord. Nooit meer kom ik dichterbij de wolf van Walsoorden.  

 

 

 

 

 

 

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: