Babbeltruk

Zus staat te blinken op haar parkeerplaats. Tevreden over de vlotte passage door de Franse hoofdstad wordt er gerust. Een grijze dure auto stopt naast ons, een zenuwachtige man achter het stuur en een jongetje van een jaar of zes op de achterbank.

Of we Engels spreken? Hij heeft hulp nodig, met rooie ogen doet hij zijn verhaal. Hij komt net uit Parijs, geript van al zijn spullen, geen geld, geen bankkaart, bank holiday in Schotland en geen geld voor de boot of benzine. Ze hebben de nacht in de auto doorgebracht,

Hij heeft driehonderd euro nodig, eeuwige dankbaarheid zal mij ten deel vallen als ik hem het geld leen. Hij haalt de ketting met een gouden kruis vanonder zijn hemd: Geloof je in god? Nou nee dat niet. Heel even is ie van zijn stuk gebracht maar evengoed zweert ie op alles wat hem lief is dat ik het geld terug krijg. Hier, schrijf je mailadres op en dan komt het helemaal goed. Hij steekt me een opschrijfboekje toe.

Het jongetje, wit gezicht bruine piekhaartjes, hangt over de voorstoelen. Hij friemelt met zijn vingers. De man merkt mijn aarzeling, vorig jaar is de moeder van de jongen overleden. Braaf schrijf ik mijn mailadres in het boekje en geef hem twintig euro.

Treurig denk ik dat zijn rooie ogen waarschijnlijk van het blowen komen en niet van het huilen. Als ik het bezinestation buiten kom rijdt hij net weg bij de pomp. Hij stopt nog een keer om mijn hand te drukken en zijn enorme dankbaarheid uit te drukken. Gelukkig heb ik de zwervers in Parijs niet te veel toegestopt zucht ik tegen mijn metgezel.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: