Wild vlees

Ik denk nog wel eens aan de man die mij versmade, jarenlang was er altijd ergens een plek waar hij huisde. Uiteindelijk was de grens bereikt. Geen teken van leven stuur ik hem. Telkenmale werd het contact, hoe onschuldig ook, bestempeld als losbandig en werd ik voor even de feeks met slangenharen.

Toch gluur ik stiekem nog wel eens naar zijn foto, kijk ik, als ik toevallig in zijn woonplaats moet zijn, oplettend om me heen,  ontluikt soms de gedachte dat ik hem wellicht een piepklein bericht zou kunnen sturen.

Het is niet de angst voor de afwijzing die me weerhoudt en mijn boosheid over het versmaden is al lang vervlogen. Het is het antwoord op de vraag: Ben je nu gelukkig dan?


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: