Gewichtig

Haal jij de plank met wieltjes er vanonder! Het is geen vraag maar een opdracht. Ik ga door mijn knieën en zie dat er een heel klein beetje speling zit tussen de vleugel en het plankje. Daar moet ik mijn vingers tussen schuiven om kracht uit te oefenen om het karretje er van onder te krijgen.

Een vleugel te geef, een kwartje weliswaar, maar wel met mooi notenfineer en hutsiefrutsiedeluxeroyaleversiering. Te begeerlijk om te laten staan volgens de vriend die toevallig ook een grote bus heeft waar het ding wel in past dus vervoer geregeld. Alleen nog iemand nodig om te helpen maar daar is Miranda. Voila, probleem opgelost.

Natuurlijk helpt de voormalig eigenaar, die zo wanhopig poging in het werk stelt om zijn loods vol spullen en prullen leeg te ruimen, ook mee. Opgeruimd staat netjes, ik zie het hem denken. Uiteindelijk komt broer ook helpen tillen, optimistische geluiden alom, een fluitje van een cent want er liggen ook rijplaten en de karretjes staan klaar.

Het eerste deel van het plan werkt perfect. De vleugel staat al op zijn kant en is ontdaan van alles wat er af zou kunnen vallen. We kantelen en duwen de karretjes op hun plaats. De tocht door de loods, gaat redelijk want ik schuif snel met mijn voeten vuil en gebroken glas opzij. De drempel is al een behoorlijk obstakel maar met op drie allemaal tegelijk duwen en trekken hotsen we er over heen.

Het wordt moeilijk op de rijplaten. Ik schat het ding op minstens 500 kg want er zit ook nog een pianola mechanisme in. We duwen en trekken uit alle macht maar het ding wiebelt vervaarlijk heen en weer. Ik span al mijn spieren en zet me schrap met mijn laarzen op de beton. Ho! Stop! hij past niet hij is te hoog! Door de karretjes onder de vleugel past hij niet door de deuropening.

Nu zit ik geklemd tussen de muur en een vleugel die elk moment bovenop me kan storten. Er wordt geroepen en gevloekt. Op goed geluk schuif ik mijn vingers tussen vleugel en karretje en trek uit alle macht. De mannen kreunen, ik bid in stilte om geluk en het behoud van mijn beide pollen. Ze houden het en met een grote brul schuift het gevaarte op zijn plek.

Bibberend sta ik aan de zijkant van de bus. Met een hand hou ik me recht. Was je toch bijna verpletterd knikt een van de mannen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: