Pudding

Misschien dat ik, toen Yvonne net gestorven was, ooit zo moe geweest ben. Ik kan het me maar moeilijk voor de geest halen. Ik kon alleen in slaap vallen als ik zachtjes over mijn rug werd gestreeld, tot mijn spieren zich ontspanden.

Nu kan ik niet meer, OP is het woord dat zich elke dag met grote neonletters vormgeeft in mijn hoofd. Meestal in de kleur gifgroen. Ik vergeet voortdurend waar ik mee bezig ben. Laat per dag minstens één fles fel gekleurd sap op de tegelvloer kapot vallen en breek elke bord dat ik in mijn handen krijg.

Zou ik een burnout hebben zeur ik tegen mijn lief, of wellicht een enge ziekte? Ik zucht als ik mezelf in de spiegel zie, een vermoeide vrouw, in en in wit. Goochelde ik een paar maanden geleden nog met vier bordjes in de lucht waar ik nu over elke drempel struikel.

Ik pak mijn rode koffertje en leg de schapenvacht in Zus. Ik weet met aan zeker grenzende waarschijnlijkheid dat ik meer dan de helft vergeten ben. Het kan me niks schelen. Ik vertrek naar Zuid Portugal om met elke stap het pad af te leggen dat me dichter bij mijn oorspronkelijkheid zal brengen.

Koudegolf in het Zuiden lees ik op internet. Ik gooi een extra deken in de kofferbak.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: