reddingsboei

Ze prikken, snijden, verdoven nog een beetje, maken voor de derde keer een foto om te kijken of de naald eindelijk op de juiste plek zit. Ik lig op mijn buik, één oor platgedrukt tegen het plastic, een dekentje over mijn kouder wordende rug.

De witte muur tegenover me lijkt langzaam heen en weer te golven als ik duizelig van de pijn mijn ademhaling onder controle probeer te houden. Dan is daar plots die warme hand op mijn pols die langzaam mijn vingers vastneemt. Knijp maar!

Haar stem is zacht en geruststellend. Ze laat alleen los als alweer een foto gemaakt moet worden. Amper heb ik de klik van het toestel gehoord of daar is de warme hand terug.

Bij de hand weet ik geen gezicht. Ik klamp me vast aan de vingers en de stem.


2 responses to “reddingsboei

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: