Pluche

Er zit een dame met een zwarte bontmuts. Haar ellebogen rusten op het pluche tafellopertje ergens uit de jaren zestig. Ze heeft haar groene jas nog aan. Af en toe nipt ze aan haar glas witte wijn. Ze houdt in de gaten wie het café binnen en buiten gaat.

Ik zit aan een zelfde soort tafel en onderga haar onderzoekende blik gelaten. Ik koester me in de zon die door het raam zacht mijn contouren in schaduw op de vloer aftekent en bestudeer het interieur. Ooit hip en knus in de jaren zestig, daarna decennia oubollig en nu zeker hartstikke vintage.

Ik kan zien dat het rookverbod hier niks meer heeft kunnen redden. Alles heeft een bruinig patina van jarenlang nicotine van de sigaren van de notabelen en de journalisten die hier broederlijk glas en verhalen deelden.

De kastelein, heeft iets geruststellends, hij ziet er uit als het archetype van een betrouwbare cafébaas, gestreept overhemd,  zijn broek, opgehouden door een riem, misschien een paar kilo teveel maar dat verhoogt alleen maar het gevoel van gezelligheid. Met rustige, zekere gebaren beweegt hij zich door het café. Ik weet hier geen glutenvrije boterham maar soep met vermicelli, zachte witte boterhammen en uitsmijters met een grote gele dooier.

Ik voel me merkwaardig thuis als ik met mijn vingers patronen nateken in de tafelkleedjes waar mijn vingers diep in wegzakken.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: