Choc

Tien sandwichen, een ronde Suisse, twee boterkoeken met rozijnen en een donkerbruin gesneden, moeiteloos en geheel accentloos rolt het over mijn tong. Op en top Vlaams zoals ik daar sta in mijn donkerblauwe kleedje met botten en een kousenbroek vind ik zelf.

En doe maar tweehonderdvijftig gram bonbons. Er valt een doodse stilte, het meisje achter de toonbank in haar witte schort spert haar ogen wijd open. Bonbons, herhaal ik wat onzeker. Maak ik hier weer een enorme taalfout en is bonbons een vuil woord dat  Vlamingen nooit of te nimmer gebruiken?

Ze kijkt wanhopig naar haar collega, wat wil ze? vraagt die. Plots plopt het Vlaamse woord ergens in mijn hoofd tevoorschijn. Pralines! zeg ik opgelucht. Ja ze wil pralines piept de verkoopster. Haar collega wijst naar de doosjes Valentijnsbonbons.

Nee, die wil ik niet, ik wil gewoon een doosje met pralines. Ik word er een beetje zuchterig van. Ondertussen is er vijf minuten verstreken. De verkoopsters kijken nu naar elkaar. Een van de twee schuift in de richting van de kunstig op gemaakte chocolaatjes. Ik zal het wel doen. Het meisje dat me eerst zo aardig van brood en koeken voorzag schuift opgelucht terug tussen de broodrekken.

Verbaasd bezie ik het tafereel. Heb je een chocoladefobie? pols ik voorzichtig. Ik krijg geen antwoord en zo verlaat ik in doodse stilte de bakkerij. Nog dagenlang probeer ik te reconstrueren wat er nu eigenlijk misging.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: