Struikelblok

Mijn adem vormt wolkjes en het licht is nog nauwelijks op. Voor me schuifelt een man met twee vuilniszakken in elke hand een. Zijn haar is grijs en lang. Onder zijn groezelige, ooit grijze, trainingsbroek draagt hij sloffen. Zijn voeten zijn bloot.

De auto veel te ver weg geparkeerd haast ik me voort, de eerste afspraak, dringende zaken, belangrijk, belangrijk. Zo op deze vroege ochtend zit mijn hoofd alweer boordevol plannen en moeten.

Net als ik de man kwiek voorbij wil steken zet ie een van zijn zakken neer. Te laat is mijn reactie en daar lig ik gedrapeerd op de stoep tussen de voeten van de man.

Madamsje, amai wat doedegij daar. Ik grijp zijn uitgestoken hand en sla geschrokken het stof van me af. Mijn kous is stuk en mijn ego geknakt. De man houdt nog steeds mijn hand vast die ik graag terug zou hebben. Mijn knie doet pijn. Ik verlang naar de privacy van de auto waar ik zachtjes wil snikken over zo veel ongeluk aan het begin van de dag.

Zijn vrije hand verdwijnt ik de zak van zijn jas, daaruit haalt hij een blokje chocolade met zilverpapier er omheen geplakt. Zo te zien bewaart de man de lekkernij al even in zijn zak. Hier, voor het verschieten!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: