Spoed

zacht klinkt het gezang waarin Allah wordt aangeroepen door de gang. Een vrouw huilt, de deur is open en de kamer propvol. Op de gang staan twee jongetjes van een jaar of tien. Ze staren als ik voorbij loop. Ze zien er verdwaald uit. Ik hoor een verpleegkundige met bezwerende stem iemand geruststellen; dat het zo voorbij zal zijn, dat hij rustig zal sterven.

Mijn stap klinkt luid op de tegelvloer. Ik zie het nut van de geluidloze stappers waarmee de verpleegkundigen mij geruisloos voorbij rennen. Het is een drukke avond volgens de vrouw waar ik achteraan loop. Ze duwt met één hand de rolstoel en in haar andere hand heeft ze een step. Ik bied aan om de step even van haar over te nemen, voor het gemak. Je mag hem wel even proberen hoor lacht ze.

Zo step ik om half vijf in de nacht door de gangen van de spoed van Sint Lucas.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: