Smotsig

Mijn nieuwe buurt is vies: Rotzooi in de goot, rochels op de stoep. Vuilniszakken als het geen ophaaldag is. Er woont een kat die van niemand is en overal eten krijgt. Hij legt zijn drollen in de 20 vierkante centimeter grond waar mijn druif dapper staat te overleven.

Plastic waait door de straat ouwe rotte stoelen naast een voordeur, af en toe zit er iemand op. Tegen de prullenbakken in het park stappelen de zakken met onbestemde stinkende inhoud op. De bakken zelf lijken immer vol.

Als ik wandel met de hond zie ik een nieuwe stapel sluikstort. In de bosjes staat een oud bed in stukken en een televisie. Ik vloek binnensmonds van ergernis en woede.

In de vroege avond doe ik nog een laatste rondje, het avondlicht is barmhartig voor mijn buurt. Bakstenen muren vol lelijke graffiti fleuren op. De stapel stort is door de buurtkinderen gerecycleerd tot een boomhut met een deur. Middenin prijkt de tv. Bovenop staat een lege waterfles gevuld met zand met een takje waaraan teer groen blad zachtjes wuift in de wind


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: