War on terror

Beetje lezen, soms met de computer op schoot nog een fijne serie of een sentimentele film kijken. Mijn voor het slapen gaan rituelen zijn niet zo opzienbarend. Het begint pas spannend te worden als het licht uitgaat.

Zodra ik het knopje van de schemerlamp uit knip en mijn moede hoofd zacht op mijn kussen laat zaken hoor ik de aanvalstonen van de kamikazemug. Met ware doodsverachting stort het beest zich bloeddorstig op een naakt stukje mij. Ik duik onder het laken tot het gezoem verstomd. Zodra ik een arm, been of een ander lichaamsdeel bloot laat begint het hele spel opnieuw.

Ik probeerde al de wapper techniek met het dekbed en vond bij het ontwaken daadwerkelijk een dooie steekmachien tussen de plooien. Veel vaker helpt er niks. Er duiken zelfs bijtbeesten op die niet zoemen maar mij achter laten, na de kus des doods stel ik mij zo voor, met een brandende rode bijtplek waar enkel wanhopig krabben uitkomst lijkt te bieden.

Zo stommel ik nacht na nacht ergens halverwege mijn slaapcyclus naar de bank, met de ventilator boven mijn hoofd ben ik veilig. Muggen en ander gespuis houdt niet van draaiende wieken. Elke ochtend word ik dan wakker met een patroon van gehaakte vierkantjes over mijn hele vel.

Vandaag besluit ik dat het afgelopen moet zijn. Geen woeste haakpatronen, jeukende bobbels, brandende plekken of zwiepende ventilatoren die me mijn kostbare slaapuren kosten. De gekregen klamboe is een onneembare vesting. Laat nu de slaap maar komen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: