Maandelijks archief: oktober 2015

Goede bedoelingen

Een enorme klap en gerommel schrikt me op van mijn knusse warme plek naast het Kindke. Zeker de bovenbuur die iets om laat vallen hum ik en nestel me terug achter de kleine stevige rug van de bijna vierjarige. De tekenfilm straalt ons hypnotiserend toe.

De deur gaat open en verontwaardigd steekt de man die al dertig jaar lief en leed deelt zijn hoofd vanachter de deur. Hoorde je me niet vallen? Ik verhaal van buur, maar staak al snel mijn betoog. Is er bloed? Iets gebroken? Ik raap versterker en gitaar bij elkaar, ook die zijn nog heel.

Om het leed te verzachten zet ik een lekker potje koffie. Water koken, koffie malen, voorzichtig draag ik de dubbelwandige doordrukpot naar tafel. In de beweging van het op tafel zetten glipt de pot uit mijn handen.

De pot met hete koffie ontploft op de vloer. Mijn mond valt open van schrik, de koffie vormt een plas op het tapijt. Spetters op de tafel, de stoel, de papieren op de tafel. Ongelofelijk hoeveel vloeistof er in zo een potje zit.

Op mijn knieën dep ik met een sopje de donkere vlekken. Tevergeefs, het blijft een nare vlek. Zelfs op het plafond zitten de spatten. Het kind en de man krijgen de slappe lach. Bij Dini was het nog erger, mompel ik. Daar liet ik de theelichtjeshouder met warm kaarsvet tegen de muur klappen terwijl ik struikelde over mijn eigen voeten. De muur en de vloer kregen een patroon van hete donkere vetvlekken.

Ach, dat is nog niks vergeleken met die keer dat je hun hond doodreed zegt de man.


Dadendrang

De verwarming van mijn auto weigert dienst.  De Kennedybaan het decor van mijn dagelijkse reis van huis naar werk. Mijn kille wangen zijn nat van zilte tranen. Eigen Volk eerst! bast een stem uit de auto radio. We hebben al particuliere beveiliging ingeschakeld, ik durf niet meer over straat snerpt een schrille stem.

Ik denk aan mijn grootmoeder, haar verhalen over de oorlog die ze als jonge vrouw beleefde maakten een diepe indruk.

Haar man werd beschoten toen hij de paarden uit het weiland wilde redden, haar kind werd geboren midden in een oorlog zonder uitzicht op vrede of verbetering.

Toch verloor mijn lieve oma haar medemenselijkheid niet. Ze verhaalde over de jonge Duitse soldaten, kinderen nog, die om hun moeder huilde in het donkerst van de nacht. Dat er ook goeie soldaten waren die een praatje kwamen maken.

Ze kon het onderscheid maken tussen waan en werkelijkheid.


Burp

Met mijn voeten op een enorme koffer, er zit een piano in, zit ik in de zetel. Naast me liggen twee schone lakens op een prop, een lege ouwe rugzak, een uitgelezen tijdschrift en een paars vestje. Op de grond staat een lege mok met een theezakje er nog in. Op mijn schoot een zak waarin tien minuten gelden nog drie rijstwafels met chocolade en kokos zaten.

Op de keukentafel de resten van de lunch. Afgehapte broodjes, vuile borden en de lege koffiepot. De vloer is bezaaid met speelgoed. Ik kan mij enkel nog in zigzagpatronen door mijn huis bewegen. Godzijdank is de drang tot actie nihil. Ik zit gelukzalig in mijn zetel.

Onder de tafel zit één kind in een kartonnen doos: Dit is een klein huis. Het andere kind heeft met kussen een hol tussen de stoelpoten gebouwd. Af en toe hoor ik het deurtje van het snoepkastje klepperen. Dat mag van Mimi hoor ik ze fluisteren.