Burp

Met mijn voeten op een enorme koffer, er zit een piano in, zit ik in de zetel. Naast me liggen twee schone lakens op een prop, een lege ouwe rugzak, een uitgelezen tijdschrift en een paars vestje. Op de grond staat een lege mok met een theezakje er nog in. Op mijn schoot een zak waarin tien minuten gelden nog drie rijstwafels met chocolade en kokos zaten.

Op de keukentafel de resten van de lunch. Afgehapte broodjes, vuile borden en de lege koffiepot. De vloer is bezaaid met speelgoed. Ik kan mij enkel nog in zigzagpatronen door mijn huis bewegen. Godzijdank is de drang tot actie nihil. Ik zit gelukzalig in mijn zetel.

Onder de tafel zit één kind in een kartonnen doos: Dit is een klein huis. Het andere kind heeft met kussen een hol tussen de stoelpoten gebouwd. Af en toe hoor ik het deurtje van het snoepkastje klepperen. Dat mag van Mimi hoor ik ze fluisteren.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: