Dadendrang

De verwarming van mijn auto weigert dienst.  De Kennedybaan het decor van mijn dagelijkse reis van huis naar werk. Mijn kille wangen zijn nat van zilte tranen. Eigen Volk eerst! bast een stem uit de auto radio. We hebben al particuliere beveiliging ingeschakeld, ik durf niet meer over straat snerpt een schrille stem.

Ik denk aan mijn grootmoeder, haar verhalen over de oorlog die ze als jonge vrouw beleefde maakten een diepe indruk.

Haar man werd beschoten toen hij de paarden uit het weiland wilde redden, haar kind werd geboren midden in een oorlog zonder uitzicht op vrede of verbetering.

Toch verloor mijn lieve oma haar medemenselijkheid niet. Ze verhaalde over de jonge Duitse soldaten, kinderen nog, die om hun moeder huilde in het donkerst van de nacht. Dat er ook goeie soldaten waren die een praatje kwamen maken.

Ze kon het onderscheid maken tussen waan en werkelijkheid.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: