Goede bedoelingen

Een enorme klap en gerommel schrikt me op van mijn knusse warme plek naast het Kindke. Zeker de bovenbuur die iets om laat vallen hum ik en nestel me terug achter de kleine stevige rug van de bijna vierjarige. De tekenfilm straalt ons hypnotiserend toe.

De deur gaat open en verontwaardigd steekt de man die al dertig jaar lief en leed deelt zijn hoofd vanachter de deur. Hoorde je me niet vallen? Ik verhaal van buur, maar staak al snel mijn betoog. Is er bloed? Iets gebroken? Ik raap versterker en gitaar bij elkaar, ook die zijn nog heel.

Om het leed te verzachten zet ik een lekker potje koffie. Water koken, koffie malen, voorzichtig draag ik de dubbelwandige doordrukpot naar tafel. In de beweging van het op tafel zetten glipt de pot uit mijn handen.

De pot met hete koffie ontploft op de vloer. Mijn mond valt open van schrik, de koffie vormt een plas op het tapijt. Spetters op de tafel, de stoel, de papieren op de tafel. Ongelofelijk hoeveel vloeistof er in zo een potje zit.

Op mijn knieën dep ik met een sopje de donkere vlekken. Tevergeefs, het blijft een nare vlek. Zelfs op het plafond zitten de spatten. Het kind en de man krijgen de slappe lach. Bij Dini was het nog erger, mompel ik. Daar liet ik de theelichtjeshouder met warm kaarsvet tegen de muur klappen terwijl ik struikelde over mijn eigen voeten. De muur en de vloer kregen een patroon van hete donkere vetvlekken.

Ach, dat is nog niks vergeleken met die keer dat je hun hond doodreed zegt de man.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: