Dwalend

Je moet je niet zo hechten, een beetje volwassen er mee omgaan. Het was toch al een oud paard, viel het niet gewoon om van ouderdom? Niet zo emotioneel reageren is beter, dat kan je er van leren. De aanbeveling stromen binnen.

Het natte zand van de binnenbak plakt aan mijn laarzen. Onze adem vormt kleine regelmatige wolkjes. Van de flanken van het kleine dappere paard slaat de stoom af. Zweetdruppels rollen uit zijn vacht. De donkerfluwelen ogen met de lange wimpers zijn gericht op het zand en onze voeten.

Een stilleven van drie in een kleine bundel licht. Buiten is de diepe donkerte van de nacht die deze keer geen enkele belofte in zich draagt. We zijn niet zeker dat we klaar zijn voor wat komt.  Het paard slaat met zijn staart, wij spreken de geruststellende woorden die hol echoën tegen de ijzeren wand van de schuur.

Majestueus zweeft een enorme uil de binnenbak binnen. Traag wiekt de vogel een rondje boven ons hoofd. Ik hoor de lucht zacht zoeven. Hij draait zijn kop om ons in het oog te kunnen houden. Ademloos kijken we hoe hij het duister tegemoet vliegt.

Ik denk aan de mensen waarmee het paard zijn halve leven werkte. Ze worden zo zelden door iemand aangeraakt, omhelst of gekust, geen strelende hand of tedere woorden.

Tot daar het paard zacht zijn neus tegen een hand duwt, de hals strekt om te strelen. Hinnikt en briest van blijdschap bij de ontmoeting.

De uil, met de paardenziel onder zijn vleugels is al ver weg, verder dan wij ooit geweest zijn, naar daar waar de avonturen geboren worden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: