Vort

Met een mengeling van afschuw en compassie lees ik het nieuws en de reacties op de terreurdaden in de wereld.

In het vliegtuig van Tbilisi naar Istanboel zit ik naast een woest aantrekkelijke man, donkere krullen, zachte ogen en handen die hun eigen verhaal vertellen. Hij verhaalt over Beiroet, de stad waar hij leeft en werkt. Zo vol liefde over de straten die heropgebouwd worden en opnieuw bevolkt door creatieve moedige mensen. Hij drukt zijn adres en telefoonnummer in mijn hand met de dringende uitnodiging met eigen ogen te komen zien.

Met mijn rode koffertje en zwierige tred voel ik me een echte Parisienne. Zolang ik mijn mond niet opendoen zal niemand opmerken dat ik toneeltje doe.  De stoepen klinken opgewekt onder mijn klikhakken. Ik glimlach naar de mensen die ik tegenkom en drink een grote koffie met melk op een terras.

Ik bid niet voor Parijs, ook kleurt geen vlag mijn gezicht. Ik denk aan de woest aantrekkelijke in Beiroet, mijn spel in Parijs, aan Istanboel en Brussel, steden waarin ik me de wereldreiziger waan waar ik als kind van droomde.

Ik brei een sok, maak soep voor de buurvrouw, deel mijn geld met de zwervers van de stad en voel een diepe droefenis terwijl ik mijn mantra mompel: Wees lief voor elkaar.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: