Her-inneren

Met naalden die in mijn armen prikken en zich een weg proberen te zoeken in mijn kousen, richting knieholte sta ik op een trapje om de kerstboom leeg te plukken. Ik hou niet echt van kerstbomen, bezweken onder de kinderdrang is het uiteindelijk toch reuze gezellig, maar het afbreken daar blijf ik van gruwelen.

Bal na huisje en tere vliegende kerstman draai ik in krantenpapier om ze te stapelen in een kartonnen doos. Onder in de doos ligt een stapel oude kerstkaarten. Die kunnen gerust weg bedenk ik me. Ik blader de kaarten even door, stel je voor dat er nog ergens een briefje van 25 gulden in zit.

Ik sla een truttige kaart open. Ruik hier maar even, het staat er in een voor mij bekend handschrift. Een kaart van Rens, mijn aanstootgevend lekker ruikende collega waarmee ik uur na uur doorbracht in de reportagewagen Stekel. Ik stop mijn neus in de kaart en snuif, de tranen rollen onmiddellijk over mijn wangen. Ik hoor zijn brommerige stem. De geur is nog subtiel aanwezig. Ik mompel dank je wel lieve Rens, en zwaai slapjes naar de hemel boven mij, tegen beter weten in.

Ik leg de stapel kaarten terug in de doos, de kerstversiersels  gaan er heel voorzichtig bovenop. Ik verheug me al op het versieren van de boom volgend jaar. Dan stop ik mijn neus weer in een oude kerstkaart.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: