Met het oog op vandaag

Er is een nieuwe Turkse superette geopend, afgelopen zondag was het een komen en gaan van mensen met een levensgroot bloemstuk onder de arm. Ik word er een beetje moeilijk van: De winkel is gesitueerd naast mijn eigenste Turkse supermarkt. Ik laat de nieuwe winkel uit een soort vreemde solidariteit links liggen, sinds ik op de Muide woon haal ik mijn dagelijkse niemendalletjes bij de aardige mevrouw die met enige regelmaat een gratis lolly voor een van de kindekes meegeeft.

Vandaag is mijn winkel dicht. Samen met man overleg ik wat te doen. Afvallig zijn of niet? We proberen het gewoon, misschien zijn ze stik sjagerijnig dan komen we er nooit meer. Ik koop mij een pot tahin, een reuze zak gedroogde pepermunt, een granaatappel  en een blik kikkererwten (ja dat past allemaal in één recept dat wel direct en onmiddellijk gekookt dient te worden). Aan de kassa stapel ik de hele zwik op de band. Nergens een pinding te bekennen.

Nee, pinnen gaat nog niet, we zijn nog maar pas open mevrouw. Bent u uit de buurt? Ik leg uit waar ik woon, achter de grijze poort. Ahja die kent ze, familie van haar woont daar vlak naast. Ik ben in deze wijk opgegroeid. Ze zegt het vol trots, deze jonge vrouw heeft haar droom waargemaakt, een eigen supermarkt in haar wijk!

Kom morgen maar betalen! Ze straalt me vol vertrouwen toe. Als ik aangeef best efkes naar de bank te kunnen wandelen wuift ze dat voorstel weg. Nergens voor nodig, ga maar lekker koken!

Huppelend huiswaarts ga ik. Hoe geweldig is dit, kopen op de pof, zo lijk ik precies een echte inwijkeling.

Thuis pas ik, om de vreugde te vervolmaken, een zijden, groene kaftan die bij elke beweging van kleur verschiet. Gekocht in de kringwinkel deze morgen voor bijna niks. Ik vind nergens een rits of knopen die open kunnen maar wurm het wufte gewaad toch over mijn hoofd.

Ik trek en kronkel. Muurvast rond mijn borsten zit het. Ik voel me geplet, zweet breekt uit, krijg ik het ook niet een beetje benauwd? Straks stik ik nog. Op geen enkele manier krijg ik er nog beweging in. Niemand in mijn huis om me te helpen. Ik strompel de trap af om de buurman om hulp te vragen.

Als hij uitgelachen is trekt ie met veel moeite het hele geval over mijn hoofd. Opgelucht haal ik adem. Weer thuis bekijk ik op Facebook zeven manieren om pijnloos te ontharen. Alleen maar om te beseffen dat het met mij allemaal wel meevalt ook al kom ik net terug van mijn gebuur die me uit een kledingstuk moest pellen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: