Hopsakee

Puntje van de tong uit mijn mond, voeten op schouderbreedte, licht door de knieën gebogen sta ik in mijn atelier. De knotsen laat ik ronddraaien in de lucht voor ik ze opvang. Meestal heb ik er één in mijn hand, ligt er één op de grond en vliegt er eentje, zoals het hoort, netjes boven mijn hoofd om al draaiend, precies goed in mijn hand te vallen.

In een kringloopwinkel lagen ze roze met wit kunststof op me te wachten. Vijftig cent las ik op het groezelige plakkertje. Ze hebben precies genoeg gewicht om deftig te leren jongleren. Ik vind het gesukkel met rondvliegende knotsen nogal zen en grijns van kinderlijk plezier.

Mijn wangen gloeien van inspanning: Kijk, kijk het lukt! Ik roep naar de drummer die een enorm lawaai produceert achter zijn batterij trommels en schijven. Wel zeven van die metalen pannenkoeken houdt hij in beweging. Mij deert het niks, maar tijdens het harde roepen om de aandacht te trekken verslapt de aandacht voor de knotsen.

Op het moment dat hij zijn blik op mij richt grijp ik mis en valt een van de best wel zware knotsen precies op mijn nagel. Die knakt en in plaats van triomf te vieren ren ik, al roepend van ergernis en pijn, kwaad een rondje.

De man achter het drumstel onderdrukt zijn lach en informeert beleeft of het wel gaat. Zijn voet kan hij niet stil houden. De basdrum slaat de maat van zijn woord.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: