Buitengewoon

Nog een extra glaasje wijn, en de volgende aflevering van mijn lievelingsserie kan er ook nog best achteraan. Morgen ben ik vrij en daar verheug ik me enorm op. Géén wekker gezet, het bed verschoond en de kussens lekker opgeschud.

De volgende ochtend om kwart over acht gaat de telefoon, een lekke band met Zus. dat zou niet zo’n probleem zijn ware het niet dat ik drie dagen eerder ook al een band lek had. Geen reserveband dus.

Vriend wakker maken, een snel tasje thee en hup in de ouwe boekenbus om man te redden. De telefoon gaat weer, man om te vertellen dat er een groot ongeluk is en dat er omgereden zal moeten worden. Natuurlijk mis ik de afslag, sta ik alsnog een kwartier vast voor ik veilig kan omdraaien.

Man staat te kleumen naast de knalgele. Hij wordt deftig afgezet bij zijn afspraak dertig kilometer verderop. Ik tuf door naar Breskens, daar liggen mijn vier winterbanden in het schuurtje van Het Kind.

Terug naar Zus om de band te verwisselen. Dat gaat best goed, kleinigheid daar gelaten: Ik vergat de bouten nog een keer aan te draaien nadat de krik er vanonder was. Wel al na twintig meter rijden aan gedacht.

Zus terug naar de man brengen, weer dertig kilometer heen en terug. Om half twee (en tweehonderdkilometer achter de kiezen) ben ik terug thuis. Net op tijd voor een snel bakje yoghurt en deftige kleren aan doen want ik heb een afspraak vlak bij Antwerpen.

Als ik in het schemerdonker eindelijk weer de straat in draai, vind ik nog net een parkeerplaats. Bij het indraaien hoor ik een enorm gekraak. Suffig trap ik op de rem en zie hoe de boekenbus muurvast zit tegen de bumper van de auto achter mij.

Terug achteruit lijkt geen goed idee, nog meer schade schat ik in dus draai ik rustig door tot ik min of meer langs de stoeprand sta. Meteen tikt een mevrouw met hoofddoek en verwilderde blik op mijn zijruit. U heeft tegen mijn auto gereden.

Samen vullen we een schadeformulier in. Haar neef, haar broer en de buurvrouw van een paar huizen verder bemoeien zich er allemaal mee. Als de broer de situatie wil gaan tekenen op het schadeformulier grijp ik in. Het lijkt me beter om zelf de pen ter hand te nemen. Gekwetst kijkt hij me aan. Gelukkig spreekt ie niet genoeg vlaams om zijn gevoelens uit te drukken.

IJskoud, aangeslagen door een stomme aanrijding, terwijl ik toch een goede chauffeur ben maak ik eenmaal in mijn eigen nest een pot thee. Ik zet hem op de tafel om er een tasje bij te nemen. De pot wankelt even op de rand van mijn eettafel en valt dan met een ferme klap op de grond. De liter kokende thee wordt snel opgeslurpt door het tapijt.

Doodstil bezie ik de ravage en voel hoe de slappe lach een enorme huilbui verdringt. Tijd om terug in bed te kruipen!

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: