De wereld

Het is druk in de metro, bij elk station stromen er meer mensen binnen. De meesten proberen zorgvuldig elk contact te vermijden. Ze staren naar een punt ergens ver voor zich uit. Een meisje praat tegen een oudere vrouw. Een kleine roze rugzak hangt scheef op haar rug. Ze probeert een rondje te draaien om de blauwe stang.

Ik scan mijn mede passagiers. Er zijn veel jonge mannen, ze hebben tassen en grote jassen, daar zou je met gemak een bom in kunnen verstoppen. Ik vraag me af wat een jonge gast zou kunnen denken voordat ie zichzelf in duizend stukjes blaast.

Zou hij tevreden zijn vanwege de drukte zodat ie met een druk op de knop lekker veel mensen kan ontploffen? Of denkt ie aan zijn moeder die nu thuis de boterhammen smeert voor een van zijn zussen? Aan zijn kameraden die hem het gevoel geven dat er geen andere weg is? Plas je in je broek van angst vlak voordat je ontploft of zou dat het ontstekingsmechanisme kapot maken?

Ik laat de gedachte los, een beetje beschaamt wel omdat ik zulke vreemde dingen denk.

De deuren zoeven voor de zoveelste keer dicht, nog één halte en ik moet er uit. Dan vult de wagon met wonderschone musette. De accordeonmuziek huppelt langs de passagiers, een voet tikt mee, schouders wiegen zachtjes op de maat. We knikken naar mekaar. Mind the gap roept de luidspreker mevrouw. De man met zijn accordeon draagt een grijs pak en heeft een glimmende kuif. Ik krijg een vette knipoog als ik zwaai.

Zou een zelfmoordkind zich opblazen in een treinstel waar een man met de accordeon ons allemaal ontdooit?

 

 

s


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: