Juist

Mijn jurken en rokken krijg ik van mijn bejaarde buurvrouw en moeders van vrienden. Zo weet ik mijn zeegroenappelblauwejurk op het vijfentwintigjarige huwelijksfeest van de broer van de man van Marjette een kleine dertig jaar gelden.

De zacht oudroze onderjurk is me iets te groot. Geen probleem want daardoor valt hij soepel rond mijn heupen. Ik haalde hem uit de naar lavendel geurende klerenkast van mij al lang overleden grootmoeder.

Zie ik op straat een oudere dame met een prachtig gemaakt jaren vijftig jasje of een zwarte jurk van zware stof dan zou ik haar willen doen stoppen en vragen: Maak mij erfgenaam van al u kleren! Ze zullen anders verdwijnen in een of andere zak. Ik zal ze koesteren en met liefde dragen, hun verhalen opnieuw vertellen.

Mijn oudere vriendinnen kennen mijn hang naar oud, deftig gemaakt, zwierig en ruisende stoffen. Ze stoppen me soms iets toe met een verlegen glimlach, want ach het is niks bijzonders.

Als het gezicht van de vorige eigenaresse op stralen gaat zodra ik me kom presenteren weet ik: Dit is de mijne!

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: