Nooit te laat

Zijn ogen twinkelen. De snor is geel van de nicotine, zijn vingers trouwens ook. Hij zet zich aan de piano. Op de vraag of ie een tasje koffie wil zegt hij ja, maar eerst spelen.

Onder het spelen tikken zijn veel te lange nagels op de toetsen. Hij speelt ouderwets, voor de dans. Het beeld van zwierende rokken en mannen die hun hand iets te laag op je rug leggen dringt zich op.

Vanonder zijn rafelige hoed kijkt hij me over de piano aan. Mijn glimlach kan zijn goedkeuring wegdragen. Als ik luid applaudisseer is de vreugde gemeend.

Later, als ik boven zit te rammelen op mijn computer volg ik de klanken van de twee mannen die nu samen over de toetsen rennen. Ik wiebel met mijn tenen.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: