Optimistisch

Het ochtendlicht is nog pril als ik op de fiets door Gent speer. Wind waait slaap uit mijn ogen. De wegwerkzaamheden waar zelfs de fiets niet doorpast vertragen me maar efkes. Ik fiets en mijn haar wappert.

Het ziekenhuis, waar ik me deze morgen zo vroeg moet melden, is ook nog maar net ontwaakt. Traag gaat alles maar de mensen zijn vriendelijk en het ruikt er naar vers gebakken brood in plaats van ontsmettingsmiddel.

Nucleaire geneeskunde staat er op de bordjes van mijn afdeling. Overal de stralingstekens die me in opgewekt geel verwelkomen. De mensen in de wachtkamer slaperig en stil, het aanbod van leesvoer, de Dag Allemaal en infofolders over een hartinfarct en hoe dat te herkennen laat ik liggen.

Met mijn eigen lekkere dikke boek op schoot sluit ik me af voor mijn omgeving. Ik wil het verhaal van de broodmagere man in een rolstoel met een mondkapje niet horen. De oude mevrouw in de rolstoel dut, haar begeleider verdiept in zijn telefoon.

In ben aan de beurt voor mijn dosis radioactief materiaal. De man, met de injectienaald in de hand kijkt me aan. Ik dreun braaf mijn naam, adres en geboortedatum op. Bent u zwanger of geeft u borstvoeding? Hij knippert zelfs niet met zijn ogen als hij me de vraag stelt.

Zeven augustus negentien drieënzestig!

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: