Ciel bleu

Het onderlijfje mag aanblijven, de bh moet uit. Terwijl ze spreekt trekt ze de deur achter zich dicht. Beteuterd begin ik me uit te kleden. Vestje, jurk, wollen truitje en bh. In mijn grijze kousenbroek sta ik te bibberen want het is behoorlijk koud in het omkleedhokje. Mijn kleren hangen als los vel over een oranje plastic stoel. Ik voel me belachelijk. Ik heb geen onderlijfje.

Ik trek dan maar mijn lekker warme wollen trui aan, als een soort van malle compensatie voor een kledingstuk wat ik niet heb. Met een zwaai gaat de deur open. Van boven tot onder bekijkt de verpleegkundige mij. Mijn uitmonstering is zeker niet bedoeld voor andere ogen maar louter voor eigenliefde. Die trui moet uit mevrouw, het onderlijfje mag aanblijven herhaalt de verpleegkundige nog maar een keer.

Ik heb geen onderlijfje piep ik.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: