Beestachtig

Ik ben er vast van overtuigd, dit gaat kei veel pijn doen. Al wachtend op de harde stoel wordt de naald steeds groter en voel ik angstig aan mijn hals. Eindelijk aan de beurt heb ik me zo druk gemaakt dat de bange gedachten allemaal verdwenen zijn, een mens kan tenslotte niet eindeloos zitten hyperventileren.

De oudere man in de witte jas boezemt vertrouwen in. Ik waan me in goede handen. Stap voor stap legt hij uit wat hij doet: Kijken met de echo waar hij precies moet prikken. Behoedzaam gaat hij te werk. Met een trefzekere beweging duwt hij de naald op de plek waar hij moet zijn, schuin naar beneden, achter mijn sleutelbeen in iets wat achter mijn schildklier zit en daar niet zou moeten zitten.

Als het klaar is vraagt hij of het draaglijk was, er zit een groot gezwel wat er uit moet en dat ik over twee weken naar de arts kan voor de uitslag van de punctie. Opgelucht stap ik van zijn tafel. Viel reuze mee.

Als ik thuis kom zie ik mijn buurvrouw rommelen op het balkon. Ik wens haar vrolijk een gelukkig nieuwjaar. Ze doet haar koptelefoon af en houdt het hoofd een beetje schuin. Ik herhaal mijn zin. Ze knikt met haar hoofd en gromt.

Soms lijkt mijn leven een eenakter speciaal voor mij opgevoerd.

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: