Niks

Hoe dichter jij bij het sterven komt hoe driftiger ik jou wil laten leven. Ik zou je willen zeggen dat we toch lachen tot de tranen ons over de wangen lopen, dat we elkaar knuffelen en zoenen, dat Het Kindeke zo hard moet lachen als je de woorden niet vindt.

Het lekkere eten waar je zo van geniet, ons glaasje wijn na vijven, je hand in die van mij en zo veel mensen om graag te zien.

Ik zeg het allemaal niet, ik val je niet lastig met mijn obsessie voor je leven.

In mijn ziekenhuisbed gebonden aan toeters en snoeren en niet in staat te spreken kon ik een sprankje van je wanhoop voelen. Hoe je opgesloten in een log lijf, niet in staat te communiceren de eenzaamheid moet omarmen. Dat niemand echte verlichting kan brengen en dat liefde niet vermag waar ze in de boekskes zo voor wordt geprezen.

Ach hoe graag ik zou willen dat je bleef leven. Ik val je niet lastig. De last van sterven is al zwaar genoeg.


2 responses to “Niks

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: